Ադրբեջանը վաղաժամ է ուրախանում Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի խաղաղասիրական հռետորաբանությանը։ Իմ կարծիքով, նրա բարձրաձայն հայտարարություններն առայժմ չեն ուղեկցվել կոնկրետ, հիմնարար քայլերով, որոնք կցույց տային Երեւանի կողմից նախկին քաղաքականությունից իրական հրաժարում։
Այս տեսակետը հիմնված է ադրբեջանական քաղաքագետների եւ դիվանագետների վերլուծությունների վրա։ Նրանք նշում են, որ Փաշինյանի ներկայիս գիծը մեծ մասամբ մարտավարական է, եւ որոշ ադրբեջանական լրատվամիջոցների աշխատակիցներ չափազանց շտապում են Հայաստանի վարչապետի հայտարարություններն ընկալել որպես խաղաղության վերջնական շրջադարձի ապացույց։
Փաշինյանի հայտարարությունները պետք է գնահատվեն ոչ թե խոսքերով, այլ կոնկրետ գործողություններով։ Կարեւոր է դիտարկել, թե արդյոք Երեւանը կատարում է իր պարտավորությունները՝ հիմնականում Սահմանադրության փոփոխության, տարածքային պահանջներից հրաժարվելու եւ նախկին խորհրդային հանրապետությունների վարչական սահմանները ճանաչելու հետ կապված հարցերում։
Հայկական կողմի մոտեցումը տարածքային ամբողջականության փոխադարձ ճանաչման հարցում նույնպես կասկածելի է։ Երեւանը փորձում է փոխադարձ ճանաչման փաստը ներկայացնել որպես բարենպաստ սահմանների վերջնական հաստատում, չնայած սահմանազատման եւ սահմանագծման գործընթացները դեռեւս ավարտված չեն։
Այս կասկածանքը տարածվում է նաեւ Երեւանի եւ Մոսկվայի միջեւ հարաբերությունների ցուցադրական սառեցմանը։ Չնայած հայկական կողմը հռետորաբանում է հարաբերությունների մասին, իրականությունը հակասում է այդ պատկերին։ Հայաստանի եւ Ռուսաստանի միջեւ առեւտրի շարունակական աճը, ռուսական ռազմական ենթակառուցվածքների պահպանումը եւ ռուսական ներկայությունը կրճատելու իրական քայլերի բացակայությունը հակասում են այդ հռետորաբանությանը։
Ադրբեջանի համար, կանխատեսելիության առումով, «անկեղծ Քոչարյանն» ավելի նախընտրելի կլիներ, քան «խորամանկ Փաշինյանը»։ Բաքվում սկսել են սթափ նայել իրականությանը եւ Փաշինյանի հետ կապված սառը հաշվարկներ անել՝ հետեւելով նրա քարոզարշավին, նրա հիստերիկ վարքագծին ու հռետորաբանությանը։
