Յուրաքանչյուր նորմալ մարդ պետք է կարողանա ընդունել իր ձախողումներն ու պարտությունը։ Եթե չընդունես, այլ փորձես մարդկանց շարունակ ներշնչել, համոզել, որ դու ամեն ինչ ճիշտ ես արել, որ պարտությունը հաղթանակ է, երկիրը թշնամուն հանձնելը՝ մեծ հաջողություն, սեփական պատմությունն ուրանալը՝ խիզախության դրսևորում, արդյունքում կստացվի այն, ինչ այսօր ունենք Հայաստանում։
Քաոս, խառնաշփոթ, գլխիվայր շրջված իրականություն… աթոռներից կառչած՝ ագահ, չարացած, բոլորին ատող և ամեն ինչի ունակ մարդկանց խմբակ… շփոթահար հասարակություն, որը չգիտի ինչն է լավ, ինչը՝ վատ, ինչին հավատալ, ինչից վախենալ, ում սիրել, ում ատել…
Այս վիճակին հասնելու ճանապարհը սկսվեց 2018 թվականին, երբ Նիկոլ Փաշինյանը սկսեց սխալներ անել։ Սկզբում դրանք մեծ չէին, համակարգային չէին, բոլորին նկատելի չէին։ Բայց գնալով մեծացան, ահագնացան, իսկական արհավիրքի ու մի մեծ հրեշավոր ծրագրի վերածվեցին։
Երբ եկավ մեծ «պարտության» ու գլոբալ ձախողումների ժամանակը, նա փոխանակ խոստովանելու, որ լիովին ձախողվել է, և արդեն երկիրն է տանուլ տալիս, ուստի հեռանալու ժամանակն է, գործի դրեց մեծ մանիպուլյատորի, փիառշչիկի ունակություններն ու հանրությանը սկսեց համոզել (ապուշացնել), որ դա պարտություն չէ, որ ձախողումները՝ հաջողություն են, որ զոհերի ու կորուստների գնով ինքնիշխանություն է կերտել։
Հետո հայտարարեց, որ կորուստներն իրականում ձեռքբերումներ են՝ «կորցրել ենք Արցախը, գտել ենք Հայաստանը»։ Բացի այդ՝ «Արցախն ինչո՞վ էր հայկական»։ Հետո փորձեց Արցախի ու Հայաստանից հողերի հանձնումը ներկայացնել որպես անխուսափելի օրինաչափություն։ Հետո խճճվեց իր ասած անհեթեթությունների ու ստերի մեջ։ Մեկ հանձնում ենք, որ պատերազմ չլինի՝ խաղաղություն լինի, մեկ հանձնում ենք, որ իրենք էլ մեր հողերը հետ տան, մեկ հանձնում ենք, որ Ռուսաստանից ու ՀԱՊԿ-ից կախվածությունը չեզոքացնեն… որ աշխարհաքաղաքական խաչմերուկ դառնանք ու մեր տարածքով Արեւմուտքն Արեւելքի հետ կապվի, լավ ապրենք…
Այս մարդը իշխանության և ընդդիմության, պետության և արտախորհրդարանական ուժերի տարբերությունը մինչ օրս չի հասկացել։ Եթե երկրի թիվ 1 պաշտոնյան պետական ինստիտուտները՝ ԿԸՀ, ՍԴ, ԱԱԾ, ՔԿ, դատախազություն, դատարան… չի հարգում, ումի՞ց ինչ պահանջենք։
Հարցնում են՝ ինչու՞ չսպասեցիք, որ ԿԸՀ-ն քվեների հաշվարկն ավարտի, նոր ասուլիս տաք՝ ձեր (պյուռոսյան) հաղթանակն ազդարարեք, ինչու՞ չեք հարգում ՍԴ-ն։ Պատասխանում է՝ «Բա ինչու՞ է ընդդիմությունը՝ ՍԴ որոշումը չեղած, մանդատները վերցնել- չվերցնելու հարցը քննարկում»։
Այս մարդը չի հասկանում, որ պետական ինստիտուտները պետք է աշխատեն անկախ, իսկ իշխանությունը պետք է հարգի դրանց որոշումները, ոչ թե դրանք քննարկի իր ընդդիմության հետ։
Հարցնում են՝ ասել էիք, որ Եվրոդատարանում պարտություններ կրած՝ սխալ վճիռներ կայացրած դատավորները պատժվելու են, բայց Խունդկարյանը ՍԴ-ում է։ Պատասխանում է՝ «Ինչի՞ եք մի քանի անձի վրա կենտրոնանում, պարզեք, թե նախկին պաշտոնյաներից ում զավակները, փեսաները, հարսներն են դատավոր»։ Իսկ ինչքան անփորձ ու անգրագետ դատավոր ես այս տարիներին նշանակել ինքդ՝ գրագետներին, անկախներին համակարգից հեռացնելով…
Այսպիսով, սխալները դառնում են հաջողություններ, իսկ իրականությունը՝ խճճված, անհասկանալի և ահավոր։ Եվ այս ամենի հիմքում ընկած է սուտի, մանիպուլյացիայի և իրականության ողջ պատկերը շեղելու անհավանական կարողություն։
