Ազգային ժողովի նիստի ընթացքում ես ներկայացրեցի Հայաստան-Ադրբեջան սահմանին գրանցված զոհերի վիճակագրությունը՝ ցույց տալու համար, թե ինչպիսի «խաղաղություն» էին ձգտում նախկին իշխանությունները։
Ես հրապարակեցի 1998-ից մինչև 2017 թվականներն ընկած տարիների ընթացքում սահմանին տեղի ունեցած փոխհրաձգության արդյունքում զոհված մարդկանց թիվը։ Դրանք հետևյալն են․
1998 թվական՝ 24 զոհ
1999 թվական՝ 12 զոհ
2000 թվական՝ 12 զոհ
2001 թվական՝ 3 զոհ
2002 թվական՝ 7 զոհ
2003 թվական՝ 11 զոհ
2004 թվական՝ 8 զոհ
2005 թվական՝ 14 զոհ
2006 թվական՝ 7 զոհ
2007 թվական՝ 7 զոհ
2008 թվական՝ 5 զոհ
2009 թվական՝ 6 զոհ
2010 թվական՝ 11 զոհ
2011 թվական՝ 10 զոհ
2012 թվական՝ 13 զոհ
2013 թվական՝ 13 զոհ
2014 թվական՝ 26 զոհ
2015 թվական՝ 38 զոհ
2016 թվական՝ 22 զոհ
2017 թվական՝ 22 զոհ
Այս թվերը ցույց են տալիս, որ թեև նախկին իշխանությունը պաշտոնապես խաղաղության կողմնակից էր, իրականում այն պահպանել է փոխհրաձգության և սահմանային լարվածության վիճակը։ Իմ խոսքով՝ այսպիսի պայմաններում խաղաղության ձեռքբերումը հնարավոր չէր։
Այս հարցումը հանգեցրեց ընդդիմադիր ուժերի՝ Ազգային ժողովի նիստին ներկայանալու որոշմանը, ինչը, ըստ ինձ, ցույց է տալիս, որ նրանք ցանկանում են պահպանել հին, անարդյունավետ մոտեցումները։
