Հարցեր, որոնք մարդկային գոյության հիմնարար հարցերից են, և որոնց պատասխանները, ցավոք, հաճախ հայտնվում են ցավի, կորստի և անկայունության ծանր բեռի տակ։ Իմ հայացքը դրանց վրա ձևավորվել է տարիների ընթացքում՝ դիտարկելով մարդկային հարաբերությունների բազմաթիվ դեպքեր, ինչպես նաև իմ անձնական փորձի միջոցով։
Սերը, իմ կարծիքով, ոչ թե պարզապես զգացմունք է, այլ մի ակտիվ, շարունակական ընտրություն։ Այն սկսվում է որպես գրավչություն, համակրություն, բայց իրական է դառնում, երբ մարդիկ որոշում են՝ ոչ միայն սիրել, այլև աշխատել այդ սիրո համար։ Սա նշանակում է հանդուրժել, ներել, աջակցել, երբ մյուսը թույլ է, և երբեք չհանձնել իրենց արժեքներին։
Ամուսնությունները քանդվում են բազմաթիվ պատճառներով, որոնք հաճախ միմյանց հետ են փոխկապակցված։ Կարելի է առանձնացնել մի քանի հիմնական գործոն։
1. Անհատական աճի անհամաչափություն։ Երբ զույգերից մեկը զարգանում է, իսկ մյուսը՝ ոչ, կամ երբ նրանց աճի ուղղությունները հակասական են, սկսվում է հեռացում։ Ժամանակի ընթացքում նրանք դառնում են այնքան տարբեր, որ նույնիսկ սերը չի կարող կապել։
2. Հաղորդակցության խնդիրներ։ Ոչ ճիշտ կամ բացակայող հաղորդակցությունը ամենաավերարար գործոններից է։ Որպեսզի հարաբերությունները ծաղկեն, անհրաժեշտ է կարողանալ բացահայտել իր զգացմունքները, մտքերը և անհանգստությունները՝ առանց վախի, դատապարտման կամ պաշտպանության։
3. Անկախության և անձնական տարածքի անհրաժեշտության անտեսում։ Որևէ մեկը չի կարող ապրել մյուսի ստվերում։ Ամուսնության մեջ անհրաժեշտ է պահպանել անհատականությունը, ունենալ սեփական հոբբիները, ընկերները և նպատակները։ Երբ մեկը զգում է, որ նրա ինքնությունը կորցնում է, սկսվում է ապստամբություն։
4. Անկատարությունների ընդունման անկարողություն։ Ոչ ոք չէ, ով կատարյալ է։ Երբ մեկ կողմը փորձում է մյուսին փոխել, այլ ոչ թե ընդունել նրա անկատարությունները, ստեղծվում է անվստահություն և դժգոհություն։
5. Արտաքին ճնշումներ։ Տնտեսական դժվարություններ, ընտանեկան ճնշումներ, սոցիալական սպասումներ, նույնիսկ մշակութային տարբերություններն ուժեղ ազդեցություն կարող են ունենալ հարաբերությունների վրա։
Ամուսնալուծվելու մասին որոշումը, իմ կարծիքով, պետք է ընդունվել ոչ թե որպես անհաջողության նշան, այլ որպես ինքնապահպանության ակտ։ Երբ բոլոր հնարավոր ջանքերը արվել են, երբ հարաբերությունները վերածվել են մշտական ցավի, վիրավորանքի և անվստահության աղբյուրի, երբ մեկ կողմը կամ երկուսն էլ զգում են, որ իրենց ապագան ավելի լավ է առանց մյուսի, ապա հեռանալը կարող է լինել ամենաարժանապատիվ և սիրով արված քայլը։
Ամուսնալուծությունը վերջ չէ, այլ նոր սկիզբ։ Այն հնարավորություն է տալիս ինքներդ ձեզ սիրել, զարգանալ և գտնել ավելի առողջ, հավասարակշռված և ուրախ կյանք։ Ի վերջո, սիրելը նշանակում է նաև ինքներդ ձեզ հարգել և պաշտպանել։
