Իմ ելույթի ընթացքում Գիտությունների ազգային ակադեմիայում ես հստակորեն նշել եմ, որ գիտության զարգացումը, առանձին վերցրած, իմաստ չունի, եթե այն չի ծառայում պետության զարգացմանը։
Պետությունը ներդրումներ է կատարում ոչ միայն հիմնական գիտական հետազոտությունների, այլև մշակութային ժառանգության պահպանման և զարգացման ոլորտներում։ Մենք ահռելի միջոցներ ենք ծախսում հուշարձանների վերականգնման և պեղումների վրա, և գիտության ոլորտի ֆինանսավորման ավելացումները մի տողով վերաբերվում են նաև հնէաբանությանը, հուշարձանների պահպանությանը։ Սա շատ կարևոր է մեր ինքնության համար, մեր ինքնությունը ոչ միայն պահպանելու, այլև զարգացնելու՝ ինքներս մեզ ավելի լավ ճանաչելու տրամաբանությամբ։ Պատմամշակութային ժառանգության պահպանմանը ներդրումները զբոսաշրջիկների հոսքերն են ավելացնում, ինչն էլ իր հերթին բարձրացնում է պետական եկամուտները։
Անդրադարձել եմ նաև արհեստական բանականության (ԱԲ) կիրառության հարցին՝ հիշեցնելով, որ Երևանի պետական համալսարանում կառավարության ֆինանսավորմամբ արդեն իսկ գործարկվել է մեկ սուպերհամակարգիչ։ Չնայած այդ հզոր տեխնոլոգիական հնարավորություններին, պետությունը դեռևս չունի համակարգված վերլուծություն, որը կցուցադրի, թե օրինակ 40 միլիարդ դրամի ներդրումը գիտության ոլորտում ինչպիսի տնտեսական աճ է բերել։
Անդրադարձել եմ նաև 2020 թվականի 44-օրյա պատերազմի նախապատրաստման շրջանին կատարած որոշումներին, մասնավորապես՝ Օնիկ Գասպարյանի հետ կայացած հանդիպումներին։ Այդ հանդիպումները կայացել են «Ararat Hyatt» հյուրանոցում։
Անդրադարձել եմ նաև 2025 թվականի դեկտեմբերի 17-ին Նիկոլ Փաշինյանի հետ հանդիպման գնացած 10 եպիսկոպոսների կողմից տարածված հայտարարությանը։
