Բոլորը փնտրում են բացատրություններ՝ Սահմանադրական դատարանի (ՍԴ) հունիսի 7-ի ընտրությունների հետ կապված անօրինական որոշումը, եւ տարբեր վարկածներ են հնչում։ Սակայն, իհարկե, հարցի իսկական պատասխանը գտնվում է ոչ թե վարկածների, այլ փաստերի մեջ, որոնք վկայում են ՍԴ դատավորների կաշկանդվածության մասին։
Իշխանությունը յուրաքանչյուրի նկատմամբ ունի իր թեմատիկ գործիքը՝ արդյունքի հասնելու համար։ Այս առումով, ՍԴ դատավոր Արթուր Վաղարշյանի դեպքը ամենաակնհայտ օրինակներից է։ Նրա որդու՝ Արեգ Վաղարշյանի նկատմամբ հարուցված քրեական գործը, թեև ներկայումս սառեցված է, բայց ցանկացած պահի կարող է վերաբացվել՝ կախված դատավորի պահվածքից։
Արեգ Վաղարշյանը մեղադրվում էր 2023 թվականին ոստիկանության նախկին գնդապետ Վարդան Նադարյանի որդուն՝ Էդուարդ Նադարյանին դանակահարելու համար։ Նրան ժամանակին մեղադրանք է առաջադրվել, եւ կալանավորման միջնորդություն է ներկայացվել դատարան, որը մերժվել է։ Թեեւ նախաքննությունը տեւում է արդեն 3 տարի, այս ընթացքում մեղադրանքը հանվել է Արեգ Վաղարշյանի եւ մյուս մեղադրյալների վրայից, եւ գործը մնացել է առանց մեղադրյալի՝ քննչականի դարակներում։
Այս իրողությունը հարց է տալիս։ Ինչո՞ւ է 3 տարի շարունակվող գործը, որի հիմքում դանակահարություն է, հանկարծ հանգեցել մեղադրյալների ազատման եւ գործի փակման։ Ինչո՞ւ է այս գործը, որը պետք է լիներ առաջնային, մնացել անտեսանելի։
Այս հարցերին պատասխանը գտնվում է ոչ թե ՍԴ որոշման «բացատրություններում», այլ այն պայմաններում, որոնցում գործում է ՍԴ։ Երբ դատավորի որդին մեղադրվում է հոգնաշարժ հանցագործության մեջ, եւ այդ գործը, թեեւ պետք է լինի առաջնային, մնում է անտեսանելի, դա վկայում է համակարգի խնդրի մասին, որը հանգեցնում է անօրինական որոշումների։
Այսպիսով, ՍԴ որոշման վերլուծությունը պետք է սկսվի ոչ թե վարկածներից, այլ այն համակարգի կաշկանդվածությունից, որի մեջ գործում է դատարանը։
