Երբ ես խոսում եմ Իրանի և ԱՄՆ-ի միջև հնարավոր խաղաղության մասին, որը կարող է ապահովել մեր հարևանությամբ, ես իշխանությունների կողմից սկսում եմ վիրավորվել։ Երբ ես նշում եմ, որ Բելառուսի հետ աշխատելը կարող է Հայաստանին շատ օգուտներ բերել, ինձ անվանում են «օլիգարխ, բելառուսական շպիոն»։ Եվ երբ ես կոչ եմ անում Ռուսաստանի հետ հարգալից և արդյունավետ աշխատանքային հարաբերություններ հաստատելու, որպեսզի լուծենք մեր երկրի խնդիրները և խուսափենք անիմաստ թշնամանքից, ինձ պիտակավորում են որպես «ռուսամետ»։
Այս վերաբերմունքը ոչ միայն անհասկանալի է, այլև վտանգավոր։ Ինչո՞ւ է խաղաղության հաստատումը, աշխատանքի շարունակումը և բարեկամության հաստատումը վիրավորանքի արժանի։ Ի՞նչ է այն, որը ես ասում եմ, որը նրանց այդքան է զայրացնում։
Ամբողջ աշխարհը, սկսած ԱՄՆ-ից, ցանկանում է կարգավորել հարաբերությունները Ռուսաստանի հետ՝ իրենց անվտանգության և ժողովրդի բարեկեցության համար։ Մենք, սակայն, աչքերիս առաջ հայտնվում ենք Ռուսաստանի հետ տնտեսական պատերազմի մեջ։ Եվ այս պատերազմի ամենամեծ վնասը կրելու է մեր ժողովուրդը։
Ի՞նչ են ուզում էս երկրից, էս ժողովրդից։ Էսքան պատերազմ ու կորուստ բերելուց հետո էլ ի՞նչ վնաս են ուզում տալ։ Ի՞նչ վտանգներ են պատրաստ իշխանությունները ենթարկել մեր ժողովրդին՝ իրենց մանր քաղաքական շահի համար։
Այս հարցերին պատասխանը պետք է փնտրել ոչ թե իմ խոսքերի մեջ, այլ նրանց մտածելակերպի և նպատակների մեջ։ Ես պարզապես կոչ եմ անում խաղաղության, աշխատանքի և բարեկամության։ Ես կոչ եմ անում մեր երկրի շահերը առաջնային դնելու։ Ես կոչ եմ անում մեր ժողովրդի բարեկեցությունը ապահովելու։ Եվ դա, իհարկե, վտանգավոր է նրանց համար, ովքեր իրենց իշխանությունը կառուցել են թշնամանքի, վախի և անկայունության վրա։
Հայաստանը պետք է լինի խաղաղություն, աշխատանք և բարեկամություն։ Այսպես է ապահովվում մեր երկրի և մեր ժողովրդի ապագան։ Եվ ես կշարունակեմ խոսել այդ մասին, անկախ նրանից, թե ինչպես են ինձ վիրավորում։
