Իմ հիմնական հետաքրքրությունը այն է, թե ինչ պատճառներով է առաջացել այսպիսի «ցանկությունը»։ Իհարկե, ես անձամբ չեմ ստուգել այս տեղեկությունը, բայց դրա ճշմարտությունը հարցադրելու անհրաժեշտություն չունի։
Իմ կարծիքով, պատճառը ոչ թե Նիկոլ Փաշինյանի անձնական «փափկումն» է, այլ ավելի խորը և ռազմավարական հաշվարկ։ Քաղաքացիական պայմանավորվածության (ՔՊ) շրջանակներում տեղի ունեցած անհանգստությունն ու վերջնական որոշումը, որ Նիկոլն իրավիճակին չի տիրապետում, ակնհայտորեն ազդեցություն է ունեցել։ ՔՊ-ականները, հասկանալով, որ Նիկոլի վարքագիծը կարող է հանգեցնել ոչ միայն իրենց, այլև իրենց իշխանական դիրքերի կորստի, ստիպեցին նրան «վերընկնել տեղը»։
Սա ոչ թե Նիկոլի թիմին «պրիզնատ» գալու հրահանգ է, այլ նրան ավելի տեղեկացված դարձնելու նախազգուշացում։ Քանի որ Նիկոլը, իհարկե, ՔՊ-ին ու հայ ժողովրդին «ատչոտ» չի ուզում տալ, բայց մի՞թե նա այնքան հաստագլուխ է, որ չի հասկանում, թե ինչ է նշանակում պարտվել վատ նոտայի վրա։
Պարտվել «բարի» գործեր անելով, մեկ բան է, պարտվել՝ հաստ գլուխը պատերին տալով՝ մեկ այլ։ Պարտվել՝ հզոր դաշնակցի հետ լեզու գտնելով, մեկ բան է, պարտվել՝ մինչև վերջ թշնամու առաջ սողալով՝ մեկ այլ։
Այս համատեքստում, Նիկոլի վարքագիծը պետք է դիտարկել ոչ թե որպես անձնական փոփոխություն, այլ որպես ռեակցիա Ռուսաստանի կողմից իր հասցեին ուղղված ծանր հաղորդագրությանը։
Ինչպե՞ս է սա կապված ՌԴ-ի հետ։ Ռուսաստանի արտգործնախարար Սերգեյ Լավրովի խոսքերը, որտեղ նա հստակ տարանջատում էր կատարում Նիկոլ Փաշինյանի և հայ ժողովրդի միջև, և նոր օրենքի մասին, որը թույլ է տալիս Ռուսաստանի նախագահին զինված ուժերն օգտագործել «իր քաղաքացիներին պաշտպանելու» համար, ցույց են տալիս, թե ինչ է նշանակում Նիկոլի համար «վատ նոտայի» վրա պարտվելը։
Եթե Նիկոլը չկարողանա ազատել Սամվել Կարապետյանին և չդադարեցնի նրա եղբորորդու հետապնդումը, ապա Ռուսաստանը կունենա բոլոր նախադրյալները՝ իր ազդեցությունը զգալիորեն ամրապնդելու համար Հայաստանում։ Իսկ դա, իր հերթին, կնշանակի ոչ միայն ՔՊ-ի, այլև Նիկոլի անձնական ճակատագրի վերջնական կորուստ։
Այսպիսով, Նիկոլի «փափկումը» ոչ թե անձնական հանձնում է, այլ ռազմավարական հաշվարկ՝ Ռուսաստանի իշխանական շրջանակների կողմից ստեղծված ճնշմանը հակազդելու համար։
