Իմ տեսակետով՝ Իրանի դեմ Միացյալ Նահանգների և Իսրայելի միջև տեղի ունեցած 40-օրյա պատերազմի արդյունքները և դրա հետևանքով Պակիստանում մեկնարկած ԱՄՆ-Իրան բանակցային գործընթացի հեռանկարները պետք է վերլուծել ռազմական-քաղաքական տեսանկյունից։ Ես, որպես Զինված ուժերի պահեստազորի գնդապետ և ռազմական փորձագետ, կարծում եմ, որ Միացյալ Նահանգները բարոյական պարտություն է կրել այս պատերազմում։ Այս եզրահանգումը հիմնված է մի քանի հիմնարար փաստերի վրա։
Առաջին հերթին, դեռևս երկշաբաթյա հրադադարի մասին հայտարարությունն էր, որ ԱՄՆ-ը իրեն համարժեք հակառակորդ չունենալու պատճառով նահանջի ճանապարհ բացեց։ Իրանի Իսլամական Հանրապետությունը, որը դիմակայում էր միջուկային երկու պետության՝ Միացյալ Նահանգներին և Իսրայելին, փաստացի հաղթում է այս պատերազմում։ Այս հաղթանակը հասունացել է ոչ միայն Իրանի ռազմական հզորության շնորհիվ, այլև Ռուսաստանի և Չինաստանի աջակցության շնորհիվ, որոնք ապահովում են Իրանին ռազմական-տեխնիկական և քաղաքական աջակցություն։
Այսպիսով, պատերազմի արդյունքները կունենան էապես ազդեցություն տարածաշրջանի վրա։ Իրանի ազդեցությունը կաճի, իսկ Թուրքիայի կշիռը՝ կտրուկ կընկնի։ Այս փոփոխությունը կվերաձևավորի տարածաշրջանային աշխարհաքաղաքական հավասարակշռությունը։
Խոսելով պատերազմից քաղաքական դասեր քաղելու մասին՝ անհրաժեշտ է անդրադառնալ նաև Իրանի և Հայաստանի հանդեպ Ադրբեջանական Հանրապետության անթաքույց տարածքային նկրտումների թեմային։ Ադրբեջանում պետական ամենաբարձր մակարդակով խրախուսում և առաջ են տանում այսպես կոչված «արևմտյան Ադրբեջանի», «հարավային Ադրբեջանի» և «մեծ Ադրբեջանի» ցնորամիտ գաղափարները։ Այս ամենը պետք է իմանալ ոչ թե խուճապ առաջացնելու, այլ վտանգի չափը հասկանալու համար։
Ես նաև շեշտում եմ, որ «մեր պատերազմը չի ավարտվել. մենք միայն մեծ ճակատամարտում ենք պարտվել»։ Ալիևը լիովին գիտակցում է, որ Իրանի դեմ ռազմական արկածախնդրության գնալու դեպքում «պատառ կարող է դառնալ ամբողջ Ադրբեջանը»։ Այս գիտակցումը հիմք է հանդիսանում Ադրբեջանի ներքին քաղաքականության և տարածաշրջանային ռազմավարության համար։
