Առավոտյան ուղերձը, որը սկսվում է ոչ թե ընտրողին ուղղված հույսի կամ առաջարկի, այլ բանտարկված քաղաքական մրցակցի անունով, արդեն իսկ ախտորոշում է, ոչ թե քարոզչություն։ Այս հանգամանքը բացահայտում է իշխանության մտածողության կենտրոնը՝ այն ոչ թե իր աջակցողների շուրջ է կառուցված, այլ հակառակորդի՝ նրա անունը, կարգավիճակը և նույնիսկ նրա բացակայությունը։
Երբ մրցակիցը զրկված է ազատ խոսքից, բայց դու առավոտյան խոսում ես նրա մասին, դու արդեն ղեկավարում ես ոչ թե օրակարգը, այլ արձագանքում ես նրան։ Սա ոչ թե պատահականություն է, այլ համակարգային շեղում, որը դարձնում է քաղաքական մրցակցին օրակարգի կենտրոն՝ նույնիսկ իր բանտարկության պայմաններում։
Դու կարող ես բանտարկել մարդուն, բայց ոչ՝ նրա շուրջ ձևավորված քաղաքական իմաստը։ Քաղաքական խոսքը, որը կառուցված է բանտարկված մրցակցի սևացման, վարկաբեկման և նրա «վտանգի» անվերջ կրկնության վրա, այլևս ընկալվում է որպես ուժի ցուցադրություն։ Այն ընկալվում է որպես անհանգստության ինստիտուցիոնալացված արտահոսք։
Ամենակարևորը սա է․ եթե քո առավոտյան ուղերձը սկսվում է ոչ թե քո ընտրողով, այլ մեկ անձով, ում բանտարկել ու մեկուսացրել ես, ապա իրականում այդ անձն է դարձել քաղաքական համակարգի և վախերի առանցքը։ Որքան շատ ես փորձում ապացուցել, որ «չես վախենում», այնքան ավելի ակնհայտ է դառնում հակառակը։ Սա այլևս քարոզչություն կամ սև PR չէ, այլ վախի կառուցվածքային արտահոսք քաղաքական խոսքում։
Այս սխալը, որը Փաշինյանի ընդդիմությունը կրոնիկ կերպով կատարում է, ցույց է տալիս, որ իշխանության խոսքը, որը պետք է լիներ ուղղված դեպի ապագայի կառուցումը, փաստացի դարձել է անցյալի վախերի կրկնություն։
