Քարոզարշավի վերջին տասնօրյակում հայտնի է դարձել իշխանության կողմից կիրառվող նոր քաղաքագիտական մոտեցում, որը, թերևս, ամենաճշգրիտ կարելի է բնութագրել որպես «մաֆիայի բլեֆ»։
Իրենց հիմնական մրցակիցներին՝ ընդդիմադիր ուժերին, ներկայացնելով որպես հանցագործներ, իշխանությունն այժմ փոխում է ուղղությունը՝ իրեն չսիրող ընտրողին ուղղորդելով ոչ թե դեպի իրեն, այլ դեպի մնացած 15 թեկնածուներից ոչ մեկը, բացառությամբ հենց այդ հիմնական ընդդիմադիրների։
Այս մոտեցումը, որը հակիրճ կարելի է անվանել «ձայնը փոխանցել», իրականում ոչ միայն չի լուծում իշխանության առաջ դրված խնդիրը, այլև խորացնում է այն։ Իրեն չընտրող ընտրողին խնդրել՝ ընտրել ոչ թե իշխանության թեկնածուին, այլ ոչ միայն ոչ իշխանության, այլև ոչ իշխանության մրցակիցներից մեկին, նշանակում է ընտրողին հանձնել իր ճակատագիրը՝ հավատալով, որ նա կգնա այն ճանապարհով, որը նրան ցանկալի է։ Սա ոչ թե քաղաքականություն է, այլ հոգեբանական մանիպուլյացիա, որը հիմնված է ընտրողի անվստահության և անվստահելիության վրա։
Այսպիսով, իշխանությունը փորձում է իրեն չսիրողներին վերածել իրենց հաղթանակի գործիքների՝ նրանց ճնշումով ստիպելով ձայն տալ այն թեկնածուներին, որոնք իրենց համար ոչ մի արժեք չունեն։ Սա նշանակում է, որ իշխանությունը ոչ թե փորձում է համոզել, այլ փորձում է ստիպել։
Այս մոտեցման հետևանքները կարող են լինել ոչ միայն անհամաչափ, այլև հակառակ։ Քանի որ իշխանության առաջարկը հակասական է՝ «ընտրեք ինձ, բայց եթե ես չեք ուզում, ապա ընտրեք ոչ ինձ, այլ ոչ իմ մրցակիցներից ոչ մեկին», այն կարող է հանգեցնել ընտրողի անտարբերության և վերջնականապես հեռացնել նրան քաղաքական գործընթացից։
Այսպիսով, իշխանության կողմից կիրառվող այս նորագույն մարտավարությունը, փաստորեն, ոչ թե ուժեղացնում է, այլ թուլացնում է իր դիրքերը՝ վերածելով ընտրողին քաղաքական խաղի թավատառ ստրատեգիայի զոհի։
