Իմ նոր գրքում, որի կենտրոնում ծննդավայրի՝ Շամուտ գյուղի պատմությունը և մշակութային ժառանգությունը են, հատուկ տեղ է գրավում Հրանտ Մաթևոսյանի «Մենք ենք, մեր սարերի» վեպի հիմքում ընկած իրական դեպքը։ Այս պատմությունը, որը հիշողության մեջ իմ ամենաուժեղ և ցավալի էպիզոդներից է, ոչ միայն մեկ ընտանիքի, այլև ամբողջ գյուղի՝ Շամուտի, պատմության անբաժանելի մասն է։
Պատմությունը սկսվում է 1952 թվականի աշնանը Դսեղ գյուղում տեղի ունեցած դատավարությունից։ Իմ հիշողության մեջ այս իրադարձությունը կապված է իմ քեռու՝ Ռևազի հետ։ Նա վերադառնում է բանակից և հայտնում, որ իր մայրը՝ տատը, չի տեսել ոչխարները։ Գնալով ոչխարների հետևից՝ նա հասնում է Ահնիձոր գյուղ, որտեղ իմանում է, որ ոչխարները կերել են Պավելն ու Իշխանը՝ իրենց հարևանները։ Չնայելով դրան, Ռևազը մոտենում է նրանց տունը, և նրանք, ի շնորհք, ոչ միայն ոչխարների արժեքը, այլև դրա կրկնակի գումարը տալիս են։
Սակայն երկու օր անց Ռևազը կանչվում է ոստիկանություն։ Նրան մեղադրում են պետության թշնամիներին՝ Պավելին ու Իշխանին՝ թաքցնելու մեջ։ Պարզվում է, որ Պավելն ու Իշխանը եղել են ազատազրկված, և Ռևազը, նրանց թաքցնելով, խախտել է օրենքը։ Դատարանը Ռևազին և նրա հարևաններին դատապարտում է 4 տարվա ազատազրկման։
Այս իրադարձությունը, որը դարձել է «Մենք ենք, մեր սարերի» վեպի հերոսի՝ Գրիգորի Բոհոսյանի (որը վեպում կոչվում է Ռևազ) ճակատագիրը, ցույց է տալիս ոչ միայն 1950-ական թվականների խորհրդային ռեժիմի դաժանությունները, այլև հայ ժողովրդի՝ իր հարևաններին օգնելու, իրենց սկզբունքներին հավատարիմ մնալու և մարդկային արժեքներին գերագնահատելու անսահման քաջագործությունը։ Այս պատմությունը հիշեցնում է, թե որքան կարևոր է պահպանել և փոխանցել մեր նախնիների հիշողությունը, քանի որ այն ոչ միայն մեր ինքնության հիմքն է, այլև մեր ապագայի ուղենիշը։
