Իմ տեսանկյունից, Հայաստանի իշխանությունների կողմից ներկայացվող սպառազինության ձեռքբերումները չեն կարող հիմնավորել պետական պարտքի զգալի աճը։ Այս կարծիքը ես հայտնել եմ այսօր՝ Մեղրիում լրագրողների հետ հանդիպման ընթացքում։
Իշխանությունները փորձում են հանրությանը համոզել ռազմական գնումների ծավալներով, սակայն այդ մոտեցումը չի բացատրում ֆինանսական բեռի բազմապատկումը։ Ուշադրությունը պետք է կենտրոնանա ոչ թե ներկայացված զինտեխնիկայի վրա, այլ դրա իրական արժեքի և կիրառելիության վրա։ Ես պատրաստ եմ մեկնաբանել այս հարցը՝ ավելի մանրամասն, հետո, երբ ես ինքս կունենամ հնարավորություն ուսումնասիրել ներկայացված զինատեսակները։
Իմ գնահատմամբ՝ ներկայացված սպառազինությունը վկայում է այն մասին, որ դրա կիրառումը կարող է լինել խնդրահարույց, հատկապես՝ եթե խոսքը վերաբերում է զինամթերքի ապահովման և մատակարարման համակարգերին։ Իմ տեղեկություններով՝ ներկայացված սպառազինությունը, ի տարբերություն ռուսական համանման արտադրանքի, ավելի թանկ է, իսկ որոշ տեսակի արկերի արժեքը կարող է գերազանցել դրանց մի քանի անգամ՝ մոտ երեքից չորս անգամ։ Նման ծախսային քաղաքականությունը, նույնիսկ զինված ուժերի արդիականացման պայմաններում, չի կարող արդարացնել պետական պարտքի ծավալների աճը։
Այս շքերթները, իմ կարծիքով, ունեն նաև քարոզչական բնույթ և չեն արտացոլում իրական վիճակը։
Խոսելով զինված ուժերի ներկայիս վիճակի մասին՝ պետք է նշել, որ, իմ տեղեկություններով, բանակը վերածվել է առավելապես պաշտպանական ռեժիմով գործող կառույցի։ Կա զինվորական անձնակազմի պակաս, իսկ ծառայող զինծառայողները հաճախ երկար ժամանակ անցկացնում են առաջնագծում՝ սահմանափակ հնարավորություններով լիարժեք պատրաստություն անցնելու համար։
Այս ամենի ֆոնին Ուկրաինայում ընթացող պատերազմը ցույց է տվել ժամանակակից ռազմական գործողությունների նոր պահանջները, որոնց համատեքստում անհրաժեշտ է վերանայել պատրաստվածության և կազմակերպման մոտեցումները։
