Վերջին շաբաթներին Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի կողմից արտահայտված հակասական հայտարարությունները եւ Երևանի կողմից ձեռնարկված որոշ քայլերը հրահրել են Ռուսաստանի կողմից կտրուկ եւ հրապարակային արձագանք, որը հստակ ցույց է տալիս երկու երկրների միջեւ եղած լարվածության աստիճանը։
Իր հարցազրույցներից մեկում Փաշինյանը նախ Ռուսաստանի նախագահ Վլադիմիր Պուտինին ներկայացրել է որպես իր «ընկեր», սակայն հետո՝ որպես այն անձ, ով իր գործակալներին ուղարկել է Հայաստան՝ իշխանություն գրավելու նպատակով։ Նա նաեւ հայտարարել է, որ Հայաստանը ոչ մի կտրուկ գործողություն չի անելու Ռուսաստանի հետ հարաբերությունների նկատմամբ, եւ նույնիսկ խորացնելու է դրանք։ Այս հակասությունները, որոնք հաճախ ուղեկցվում են հիբրիդային պատերազմի եւ «հինգերորդ շարասյան» մասին խոսքերով, Ռուսաստանում ընկալվում են որպես ոչ միայն անհասկանալի, այլեւ անընդունելի։
Այս իրավիճակի ֆոնին Ռուսաստանը հրապարակայնորեն քննադատել է Հայաստանի կողմից ձեռնարկված մի շարք քայլեր, որոնք, ըստ Մոսկվայի, չեն համապատասխանում երկու երկրների միջեւ եղած դաշնակցային հարաբերությունների ոգուն։ ՌԴ Անվտանգության խորհրդի քարտուղար Սերգեյ Շոյգուն հատուկ նիստում նշել է Հայաստանի անդամակցությունը Միջազգային քրեական դատարանին (ՄՔԴ), որը Ռուսաստանը չի ճանաչում, ինչպես նաեւ ռուս քաղաքացիների արտահանձնումը երրորդ երկրներ, ռուս տնտեսվարողների պայմանների վատթարացումը եւ այլն։
Շոյգուն նաեւ հստակեցրել է, որ Հայաստանը պետք է հասկանա իր ռազմավարական շահերը։ Նա ներկայացրել է վիճակագրական տվյալներ, որոնք ցույց են տալիս, թե որքանով է Հայաստանը շահված Ռուսաստանի հետ տնտեսական եւ անվտանգային համագործակցությունից։ Ըստ նրա՝ Ռուսաստանի ջանքերն են ապահովել Հայաստանի ինքնիշխանությունը 1990-ականներին, եւ հենց Ռուսաստանի միջնորդությունն էր, որ թույլ տվեց դադարեցնել 2020 թվականի ապրիլի պատերազմը։
Այս հարցում Ռուսաստանի փոխարտգործնախարար Միխայիլ Գալուզինը հստակ հակադրել է ԵՄ-ի եւ ԵԱՏՄ-ի անդամակցությունը՝ հայտարարելով, որ դա անհնար է։ Նա նաեւ հերքել է այն տեղեկությունները, թե ռուս դիվանագետներն են զբաղվում Հայաստանի շահերի դեմ ուղղված գործողություններով, եւ նախազգուշացրել է, որ ԵՄ ներկայացուցիչների խումբը, որը գտնվում է Հայաստանում, միջամտում է երկրի ներքին գործերին։
Այս իրադարձությունները հստակ ցույց են տալիս, որ Ռուսաստանը լիովին տեսնում է Երևանի կողմից ընդունված քաղաքական ուղղությունը որպես իր շահերին սպառնալիք։ Մոսկվան պնդում է, որ Հայաստանը պետք է ընտրի՝ կողմնորոշվել Ռուսաստանի հետ հարաբերությունների շահավետության եւ անվտանգության ապահովման ճանապարհով, այլ ոչ թե փորձի «միաժամանակ պարել երկու հարսանիքի ժամանակ»՝ միաժամանակ ձգտելով ԵՄ անդամակցությանը։
