Հայաստանի բանակը, որի հիմնական նպատակը պետք է լիներ մեր սահմանների եւ երկրի անվտանգության ապահովումը, այժմ դարձել է իշխանությունների կողմից իր քաղաքական նպատակներին ենթարկվող գործիք։ Այս իրավիճակը ոչ միայն օրենքի բացահայտ խախտում է, այլեւ ժողովրդավարական սկզբունքների կոպիտ ոտնահարում է։
Այս իրադարձությունների հետեւանքը ծնվել է ոչ թե հանկարծակի, այլ որպես իշխանությունների կողմից մտածված եւ կանխատեսված քաղաքական ռազմավարության հետեւանք։ 2024 թվականին Քաղաքական իրավունքների հայկական կենտրոնը վաղուց արդեն նախազգուշացրել էր, որ «վարժական հավաքների» մասին օրենքի փոփոխությունները կարող են կիրառվել կամայականության սկզբունքով՝ քաղաքական հակառակորդներին պատժելու նպատակով։ Այս կանխատեսումը, դժբախտաբար, հիմնավորվեց։
Երբ խոսքը գնում է «վարժական հավաքների» մասին, պետք է հստակեցնել, որ դա սխալ տերմին է։ Խոսքը մարտական հերթապահության մասին է, որի վարժական կոմպոնենտը շատ սահմանափակ է։ Այսպիսով, օգտագործելով օրենքի այս կամայական մեկնաբանությունը, իշխանությունները փաստացի պարտադիր զինծառայություն են կիրառում կամայականության սկզբունքով՝ մարդկանց իրենց բնականոն կյանքից եւ աշխատանքից կտրելով։
Այս գործողությունը ոչ միայն հակասում է օրենքին, այլեւ բացահայտորեն հակասում է ժողովրդավարական սկզբունքներին։ Իրական ժողովրդավարական երկրներում իշխանությունները քաղաքացիներին ոչ թե սպառնալիքներով են հեռացնում քաղաքական պրոցեսներից, այլ խրախուսում են նրանց մասնակցել։ Ինչպես որքան շատ են քաղաքացիները ներգրավվում ընտրություններին, այնքան ավելի ժողովրդավար է դառնում երկիրը։ Մենք տեսնում ենք լրիվ հակառակ պատկեր, որը բնորոշ է ավտորիտար կամ բռնապետական ռեժիմներին։
Այս ամենի ֆոնին, որտեղ իշխանությունները բանակը դարձնում են բռնաճնշումների գործիք, ոչ թե զարմանալի է, որ նրանք հորինում են նաեւ այլ մեթոդներ՝ օրինակ՝ բարեգործության արգելքը, որը վերաբերում է բացառապես ընդդիմադիր ուժերին։
Այսպիսով, այս իրադարձությունները ցույց են տալիս, որ իշխանությունները, առանց այն էլ բռնապետական հակումներ ունեցող, բանակը փաստացի դարձրել են իրենց քաղաքական հակառակորդներին ճնշելու եւ հասարակությանը քաղաքական պրոցեսներից հեռու պահելու գործիք։
