Աշտարակ քաղաքում բնակիչների հետ հանդիման ժամանակ ես հակիրճ ելույթ ունեցի՝ նախապատվություն տալով հարց-պատասխան ֆորմատին, որը, իմ կարծիքով, թույլ կտա ավելի լավ ընկալել հանրության տրամադրությունները։
Նախընտրական մարտահրավերներին անդրադառնալով՝ ես նշեցի, որ ընդդիմության համար առավելագույն կարևոր է դառնալու ընդդիմադիր դաշտի կառուցումը։ Իմ տեսակետով, 20-25 ընդդիմադիր կուսակցությունների առանձին մասնակցելու փոխարեն, պետք է հանդես գանք մի քանի խոշոր, համախմբված միավորներով։ Սա, իմ համոզմամբ, կօգնի «չփոշիացնել» ձայները և ավելի լուրջ ծրագրերով մտնել ընտրապայքարի մեջ՝ հանդես գալով ընդդիմադիր ուժի դեմ, որը, իմ կարծիքով, «զավթել է իշխանությունը»։
«Եթե ընդդիմադիր դաշտը համախմբված աշխատի, իրար դեմ չաշխատի, բոլորը թիրախավորեն նրան, ովքեր արհավիրք են բերել Հայաստանի Հանրապետության գլխին, ապա իմ մոտ շատ մեծ վստահություն կա, որ հաջողություն կունենանք»,- նշեցի ես։
Ես քննադատեցի իշխանության կողմից օգտագործվող «պատերազմի վախի» թեզը՝ այն անվանելով «ամենավտանգավոր և միաժամանակ ամենաստորացուցիչ»։ Իմ խոսքով, այս թեզի էությունը սեփական ժողովրդին վախեցնելն է՝ իշխանությունը պահպանելու համար, ինչը, իմ կարծիքով, հավասար է Ալիևին «տղա» բերելու սեփական երկրի գլխին։
Ես նաև նշեցի, որ ընդդիմությունը վաղուց կանխատեսում էր, որ իշխանությունը կառչելու է այս մարտավարությանը, սակայն հույս ունի, որ ժողովուրդը չի թույլ տա իրեն «հարյուրերորդ անգամ խաբել»։ Ըստ իմ տեսակետի, իշխանությունը, որը նախընտրական շրջանում իր ծրագրերն է ներկայացնելու, կփորձի ներկայացնել իրեն որպես միակ երաշխիք՝ խուսափելու համար պատերազմից։ Սակայն ես նախազգուշացրեցի, որ եթե ընտրողները համեմատեն իշխանական կուսակցությունների ներկայիս խոստումները նրանց 2021 թվականի նախընտրական ծրագրերի հետ, կտեսնեն, որ իրենց ասածների 80 տոկոսը հակառակն է արվել։ «Այս դեպքում ձեր ասածները գրոշի արժեք չունեն»,- եզրափակեցի ես։
