Հայաստանում նորակառույցների էներգաարդյունավետության հսկման համակարգը, որը հիմնված է տեխնիկական ստուգումների և դասակարգման վրա, գործնականում բացակայում է։ Այս իրավիճակը զգալիորեն տարբերվում է Ռուսաստանում գործող պրակտիկայից, որտեղից ես ժամանել եմ 2022 թվականին։
Ռուսաստանում, եթե տանը տեխնիկական ստուգման արդյունքում պարզվում է, որ էներգիայի կորուստը գերազանցում է A դասի շենքի համար սահմանված նորմերը, գնորդը կարող է պահանջել կառուցապատողից խնդիրը վերացնել։ Հայաստանում նման պրակտիկայի մասին ես չեմ լսել։
Հայաստանում շենքերի էներգաարդյունավետության դասակարգումը (A-ից մինչև G) որոշվում է տեխնիկական կանոնակարգերի հիման վրա՝ ըստ էներգախնայողության աստիճանի։ Սակայն այս դասերի հավաստագրումը պարտադիր չէ։ Այսպիսով, այն կառուցապատողները, որոնք իրենց նախագծերում նշում են «A դաս», իրենց նախագծերը աուդիտի չեն ենթարկում։
Հայաստանում գրեթե չեն օգտագործվում նման համակարգեր, որոնք օդափոխության ժամանակ սենյակից դուրս եկող տաք օդը տաքացնում են մտնող սառը օդը։ Բացի այդ, նկատում եմ, որ բնակիչները դեռևս չեն սովորել բնակարանի համար ավելի շատ վճարել՝ հետագայում էներգիայի ծախսերը խնայելու համար։
Պատճառը, թերևս, նաև այն է, որ գնորդները չունեն հնարավորություն ստուգելու էներգաարդյունավետությունը, իսկ անհամապատասխանության դեպքում՝ կառուցապատողի դեմ բողոք ներկայացնելու։ Հայաստանի դատարաններում նման պրակտիկա չի գործում։
