Այսօրվա հստակ արտահայտված մտքերը, որոնք վերաբերում են մեր ինքնությանը, ունեն իրենց պատմական ծագումը։ Տարիներ շարունակ ընդդիմության ներկայացուցիչները, առանց հերթ չտալու, բարձրագոչ հայտարարում էին, որ իշխանությունը պետք է հեռանա։ «Օր առաջ, ժամ առաջ…» — այսպիսով, այն ինքնությունը, որը պետք է պաշտպանվի, հաճախ դառնում է այն, որը պետք է հեռացվի։
Իրականում, ինքնությունը հաճախ կապվում է այն բանի հետ, ինչը մենք համարում ենք «ուժեղ»։ Իրականում, իշխանությունները, որոնք պետք է ներկայացնեն այդ ուժը, հաճախ խուսափում են այդ բառի օգտագործումից՝ հոգեբանական պատճառներով, որոնք ծագում են նրանց անցյալի տարբեր փորձառություններից։
Այս համատեքստում, ցանկացած իրադարձություն, նույնիսկ ավտոմեքենայի վթարը, որը տեղի է ունենում Փաշինյանին ուղեկցող ոստիկանական ավտոբուսի հետ, կարող է դիտարկվել որպես ինքնության խորհրդանշական կորստի կամ վնասի նշան։ Ինչպես որևէ մեկը կարող է նկատել, որ Ադրբեջանի սահմանի արդեն սահմանազատված հատվածի հատումը կարևոր խորհրդանշական քայլ է, որը ցույց է տալիս, թե որքան իրական է խաղաղությունը։
Այս ամենը հանգեցնում է այն եզրակացության, որ մարդը, առանց Աստծո և Հայրենիքի, արժեք չունի։ Այս մտքը, որը հստակ արտահայտված է ավետարանական տեսիլքով, հակադրվում է այն մտածելակերպին, որը հաճախ հանդիպում է ժամանակակից քաղաքական դիսկուրսում, որտեղ ինքնությունը և ինքնությունից հեռանալու գաղափարը հաճախ դառնում են մեկը մյուսի հակառակը։
Այսպիսով, մենք ապրում ենք ժամանակ, երբ ինքնությունը, որը պետք է լինի մեր ուժը, հաճախ դառնում է մեր թուլությունը, իսկ մերժումը՝ մեր փրկությունը։
