Այսօր Աշտարակում «Հայաստան» դաշինքի հետ հանդիպման ժամանակ քաղաքացիներից մեկը հարցրեց Ռոբերտ Քոչարյանին Հայաստան-Ռուսաստանի Դաշնություն հարաբերությունների և «Խաղաղության պայմանագրի» մասին։
Ի պատասխան այդ հարցին՝ ես նշեցի, որ այս իշխանության օրոք խաղաղություն երբեք չի լինելու։ Իմ խոսքով՝ «Այս իշխանությունն ամենից մեծ թշնամին է խաղաղության»։
Ես բացատրեցի, որ այս իշխանությունները 2018 թվականից ի վեր հարաբերություններում լարվածություն են մտցրել Ռուսաստանի Դաշնության հետ։ Սկզբում դա անհասկանալի էր, բայց հետո դարձավ պարզ՝ իշխանությունները փորձում էին հեռանալ հայ-ռուսական ձևավորված դաշնակցային հարաբերություններից և փորձել աշխարհաքաղաքական վեկտորը շրջել։
«Բոլորդ մտածեցիք դեպի Եվրոպա՞, ո՛չ, շրջել դեպի Թուրքիա։ Եվրոպան մեր հարաբերություններում ներկայացված է լինելու Թուրքիայի միջոցով։ Եվ սրա համար պետք է ժողովրդի մոտ ձևավորել բացասական վերաբերմունք Ռուսաստանի նկատմամբ»,- բացատրեց ես։
Ես նաև անդրադարձա հասարակության մեջ Ռուսաստանի նկատմամբ վստահության կորստի հարցին։ Իմ խոսքով՝ այս իշխանությունները փորձում են «թունավորել» ժողովուրդը՝ պնդելով, թե ռուսական զորքերը Ղարաբաղում էին և չկարողացան պահել այն։
«Սա իսկապես ստեղծում է մի վիճակ, որ հայ ժողովուրդը, որը մշտապես լավ վերաբերմունք ուներ Ռուսաստանի նկատմամբ, այդ հարցը ինքն իրեն տալիս է, և այս իշխանությունը փորձում է ուղղակիորեն թունավորել մեր ժողովուրդին, որ ռուսներն այդ պարտավորությունն ունեին և չկատարեցին, և դրա պատճառով կորցրեցինք Արցախը»,- ասաց ես՝ նշելով, որ այս մեղադրությունը հակասում է Հայաստանի անվտանգության հայեցակարգին։
Ես նաև բացատրեցի, թե ինչպես է աշխատում խաղաղության պայմանագրի մոդելը։ Կոնֆլիկտների լուծման երկու հիմնական մոդել կա։ Մեկը, երբ ՄԱԿ-ի անվտանգության խորհուրդը որոշում է կայացնում պարտադրել խաղաղությունը՝ մտցնելով զորք և անջատելով կողմերին։ Երկրորդը՝ երբ կողմերին համոզում են, որ դա պետք է անեն, և կողմերի համաձայնությամբ տեղադրվում են խաղաղապահ ուժերը։
«Այն, ինչ կատարվեց 20 թվականին Ղարաբաղում, դա հենց այս մոդելն է։ Հայտարարության տակ ստորագրել է և՛ Ադրբեջանը, և՛ Հայաստանը, և՛ ՌԴ նախագահը։ Եվ Ղարաբաղի կարգավիճակն այդտեղ չէր քննարկվում, համարվում էր, որ հետագայում այդ հարցը պետք է քննարկվեր։ Հիմա այդ մոդելը ևս աշխատող մոդել էր, եթե Հայաստանը մեկ տարի, երկու տարի անց Պրահայում կոպիտ ասած չթռներ այդ մոդելից։ Հայաստան ուղղակի թռել է այդ մոդելից, և ամբողջ այդ կոնստրուկցիան, որը այդ զինադադարը, այդ խաղաղությունը պահում էր, փլուզել է»,- եզրափակեց ես։
