Սուրբ Ծննդի տոնակատարության նախօրեին ես ուզում եմ կիսվել մի խորհրդածությամբ, որը, կարծում եմ, հիշեցնում է այս տոնի իսկական էությունը։
Աստված միշտ է եղել մեզ հետ՝ ոչ թե որպես հեռավոր Դատավոր, այլ մեզանում, մեր ներսում։ Այս պարզ, բայց խորագին կարգախոսը հակադրվում է մեր պատմության և մարդկային բնավորության մեջ առկա մեկ այլ, ավելի հին պատկերին։
Քրիստոսի գալուստից առաջ Աստծո հետ հարաբերությունները հաճախ ընկալվում էին որպես խստության և դատաստանի լեզվով։ Հին Կտակարանում մենք հաճախ տեսնում ենք արդարության պահանջկոտ չափումը, որտեղ մեղքը անմիջական և խիստ հետևանքներ է բերում։ Այս աշխարհում Աստված հեռու է, Նա Դատավոր է, որը նստած է աստվածային գահին և դիտարկում է մարդկային արարքները։
Բայց ամեն ինչ փոխվեց, երբ Հայրը աշխարհ ուղարկեց Որդուն։ Հիսուսի ծնունդը բացեց մարդու և Աստծո հարաբերություններում նոր դուռ՝ ներման դուռը։ Փրկությունը սկսեց չափվել ոչ թե մեր արդարությամբ, այլ ապաշխարությամբ։ Այսպիսով, մարդու համար առաջացավ հնարավորություն՝ ճանաչել իր սխալը, ընդունել այն և փոխել իր ճանապարհը։
«Եկեք, իրար հետ դատենք… եթե ձեր մեղքերը կարմիրի պես լինեն, ձյան պես կսպիտակեն», — ասում է Հիսուսը։ Սա քրիստոնեական հավատքի առանցքային խոսքն է, որը հակադրվում է նախորդ տրամաբանությանը։ Այս նոր համակարգում պայմանը պարզ է․ ներման ճանապարհը բացվում է, երբ մենք ընդունում ենք մեր մեղքը և ապաշխարությամբ վերադառնում։ Իսկ երբ չենք փոխվում, շարունակվում է հին տրամաբանությունը՝ հետևանքների կուտակում, մինչև կործանարար եզր։
Այսպիսով, Աստված դուրս չի եկել պատմությանը որպես հեռավոր Դատավոր, այլ մտել է մարդու մեջ, որպես Հայր, որը սպասում է վերադարձին։ Այս երեկո մենք պարզապես տոն չենք նշում։ Մենք հիշում ենք մի ճշմարտություն, որ փոխեց մարդու ճակատագիրը։
Այս խորհրդածությունը հիշեցնում է, որ Սուրբ Ծննդի իսկական իմաստը ոչ թե զարդարելն է տունը կամ սպասելն է նվերներին, այլ կանգ առնել, ընդունել ճշմարտությունը և վերադառնալ։ Թող այս Սուրբ Ծնունդը լինի ոչ միայն մոմի լույս, այլև մեր ներսում վառվող այն լույսը, որը ցույց է տալիս ճանապարհը դեպի ներում և վերածնունդ։
